مردی بر بلندی

زندگانی داستانی اسطوره مقاومت عماد فائز مغنیه

قابله با پشت دستِ چپ عرق پیشانی‎اش را پاک کرد. لبخند به لب با صدایی کوتاه گفت: « مادر، نوزاد آرامی داری؛ مثل خودت... . » این را که گفت بلند شد و به سمت در خانه حرکت کرد و به پدر که چند ساعتی می شد در حیاط خانه منتظر نشسته بود اجازه داد تا مادر و نوزاد را ملاقات کند. فائز بی‎قرار وارد خانه شد. نگاهش که به همسر افتاد قطرات اشک از گوشه چشمانش جاری شد. نوزاد خوابیده بود و بی‎صدا نفس می کشید... .

***                                                  **                                                          ***

   اشعه مستقیم آفتاب می‎گداختش. می‎دانست که پدر هم در زیر همین گرمای طاقت فرسا مشغول به کار است. با ارّه ای نسبتاً بزرگ به جان درختان خشک و بر زمین ریخته باغ افتاده بود. صاحب باغ که آمد از کار دست کشید و به تنه کوچک درخت پرتقال تکیه زد و نگاهش را به سمت او روانه ساخت.

-        « با این که هوا گرم است امّا خوب کار کرده‎ای. آفرین. در این دو ماه چهره باغ عوض شده. می‎دانم کم است. می‎دانم. امّا چه می شود کرد. بیا بگیر. این هم دستمزد این مدّت. »

عماد به آرامی جلو رفت و از صاحب باغ تشکر کرد. از باغ که بازگشت مستقیم رفت پیش روحانی روستا.

-        « می‎دانم کم است. امّا با خودم عهد بسته بودم همه دست‎مزدم را بدهم به شما که برای ساخت مسجدِ روستا خرج کنید... . »

***                                                   **                                                          ***

-        « اهل جنوبی؟ »

-        بله.

-        « کدام شهر؟ »

-        صور.

-        « روستایی هستی؟ »

به چشمان استاد خیره شده و با صدایی محکم گفت:

-        طیردبا.

استاد از پشت عینک نیم نگاهی به او انداخت و باز پرسید:

-        « فرانسه را کجا آموختی؟ »

کلاس ساکتِ ساکت بود. دانشجویی با شیطنت از آخر جواب داد:

-        « استاد ببخشید، انگلیسی هم می داند! »

عماد می دانست دروس دانشگاهی اِقناعش نمی کند. در این یک سال هم که در بهترین دانشگاه بیروت درس خوانده، چندان راضی نبود.

 برای آخرین بار نگاهی به سردرِ دانشگاهی انداخت که خیلی از جوانان لبنانی آرزوی درس خواندن در آن را داشتند. رفت و پشت سرش را هم نگاه نکرد... .

***                                                       **                                                      ***

فرمانده نظامی جنبش فتحِ فلسطین نام چند نفر از اعضای جدید یگان نظامیِ 17 که مسئولیت حفاظت از رهبران این جنبش را بر عهده دارند معرفی می‎کند. اسمش اوّل لیست است. اما مثل بقیه خوشحال نیست؛ حتّی بعد از گذشت چند ماه که حسابی فرمانده‎هانش را شگفت زده کرده و مرد اول آن ها شده. فکرش جایی دیگر است. این گونه نمی‎شود... .

***                                                       **                                                      ***

ساعت 4 بعد از نیمه شب است. یک ساعتی از جلسه‎شان می‎گذرد. نشسته‎اند و با دقت به نقشه عماد گوش می‎کنند:

- « امروز روز بزرگی برای بقاع است. ساعاتی دیگر مردم این شهر به شما افتخار خواهند کرد. کافی‎ست آنچه گفته‎ام را مو به مو اجرا کنید... . »

در بعدازظهر همان روز، نیروهای صهیونیست هرچه می‎زنند به درِ بسته می‎خورند. پشت این نقشه کیست؟

شهر نبطیه بعد از مدّت‎ها طعم آزادی را می‎چشد... .

***                                                       **                                                      ***

اول جوانی‎اش است. نهایتاً 23 سال. خشم رئیس جمهور وقت آمریکا درآمده. انفجار مقر نیروهای مارینزِ آمریکایی و چتربازان فرانسوی، نیروهای امنیتی جهان را انگشت به دهان کرده. رئیس جمهور می‎گوید: «100 سال هم طول بکشد طراح نقشه این دو عملیات را مجازات می کنیم».

خوب می‎دانند هر دو عملیات از یک جا آب می‎خورد. رئیس سیا کلافه شده. برای فرار از انتقادها می‎گوید: « کار عماد است! شک نداریم. برای دستگیری اش پنج میلیون دلار می‎دهیم... . »

پیرمردی لبنانی که گوشه بازار نشسته سرش را بالا می‎گیرد، دود قلیانش را به آرامی بیرون می‎دهد و زیر لب می گوید:

« گمان می کنند کشک است. لبنان حاله فریده! »

***                                                            **                                                 ***

هر عملیاتی علیه اشغالگران در لبنان و منطقه رخ می‎دهد یک گروه و یک فرد را بیشتر مقصر نمی‎دانند: سازمان جهاد اسلامی لبنان، عماد فائز مغنیه.

استاد رشته مدیریت بازرگانیِ دانشگاه آمریکایی بیروت چند روزی است که به فکر فرو رفته:

« این اسمِ عماد چقدر برایم آشناست. »

***                                                            **                                                 ***

چند صباحی می‎شود که رضوان صدایش می‎کنند. از اسمی که برای خودش انتخاب کرده خوشحال است. دوستانش هم نمی‎دانند مرد آرامی که گاهی اوقات با او نماز می‎خوانند همان فرد پنج میلیون دلاری مورد اشاره رئیس سیا و روزنامه نیویورک تایمز آمریکاست. فردی که حالا رسانه های غربی اتهام هواپیما‎ربایی را هم به گردن او انداخته‎اند.

رضوان، فارغ از هیاهوهای تبلیغاتی به کار خویش مشغول است. او اکنون مسئولیت تمامیِ امور نظامی و امنیتی حزب الله را به عهده گرفته. سید عبّاس موسوی خوب می‎داند وظایف را چگونه تقسیم کند. مرد اوّلش عماد است... .

***                                                            **                                                 ***

فائز دو پسر دیگر هم دارد. جهاد و فواد. هر کدام به کاری مشغولند. تجارت، فواد را شیفته خود ساخته. خوب می داند کجا و چطور خرجش کند. با حزب الله بیگانه نیست. این را موساد هم خوب می‎داند. فکر بدی نیست. « احمد حلاقِ » جاسوس را روانه می‎کنند تا با فواد ارتباط برقرار کند.  شاید با بهانه کمک مالی به حزب الله بشود عماد را به چنگ آورد. مکان ملاقات، محله صفیر در جنوب بیروت. همه آمدند غیر از آن کسی که باید باشد. خودروی بمب گذاری شده منفجر می‎شود و فواد و یارانش به خیل شهدا می‎روند امّا در میان شهدا و مجروحین اسمی از عماد به چشم نمی‎خورد.

مدّتی بعد احمد حلاق با نقشه‎ای حساب شده از سوی عماد، به سزای عمل خائنانه‎اش می‎رسد... .

***                                                            **                                                 ***

اوضاع عراق به هیچ وجه خوب نیست. حزب بعث به کمک فرانسه، اکثر هواداران حزب‎الدعوه را از میان برداشته. شیعیان در سخت‎ترین شرایط مبارزه می کنند. یک خبر در لبنان مثل بمب می‎ترکد:

« لوئی دولامار سفیر فرانسه در بیروت کشته شد. »

چندی بعد سفارتخانه‎های آمریکا و فرانسه در کویت هم به روی هوا می‎رود. با وجود بر عهده گرفتن مسئولیتِ این قضایا از سوی حزب الدعوه، متّهم همیشگی یک نفر است. همان کسی که انفجار سفارت رژیم صهیونیستی در بئنوس آیرسِ آرژانتین را هم به او نسبت داده‎اند.

رضوان در اوج مظلومیت، همچنان متهم شماره یک است.

***                                                        **                                                     ***

بالای تپّه‎ای ایستاده است و با دوربین فرار آخرین نیروهای صهیونیست را از جنوب لبنان رصد می‎کند. ابرهای کوتاه خاکستری رنگ به سرعت حرکت می‎کردند و آسمان را سُربی کرده بودند. بادِ بکر وزنده بهاری نوک بینی‎اش را کمی سرد کرده بود. دوربین را به دست چپ گرفته و از تپّه پایین آمد.

-        « کجا می‎ری رضوان؟ خودت رو برا جشن آماده کن... »

-        « می رم نماز بخونم. آسمون رو نمی‎بینی؟!... »

***                                                            **                                                 ***

رسانه‎های صهیونیستی نمی‎توانند خشم‎شان را پنهان کنند. مجری شبکه 10 رژیم صهیونیستی مدام سرخ و سیاه می‎شود. کمی آن طرف‎تر در المنار شیرینی پخش می‎کنند:

« گولد فاسر و الداد ریغیف دو سرباز صهیونیست در عملیاتی به نام وعده صادق به اسارت نیروهای حزب‎الله درآمدند... . »

رضوان بر روی یکی دیگر از برنامه‎های پیش رویش خط می‎کشد. روزهای سختی در پیش است.

***                                                            **                                                 ***

به کودک و زن و غیر نظامیان هم رحم نمی‎کنند. از زمین و هوا جنوب را می‎کوبند. «هدف حذف حزب‎الله است. هرچه پیش آمد مشکل نیست. » این نهایت جنون نیروهای صهیون است. امّا مقاومت بیکار ننشسته. نصرالله هم به مانند سیّد عباس، مسئولیت را به همان کسی داده که حالا 25 میلیون دلار می‎ارزد... .

ورق به سمت دیگری برمی‎گردد. صاروخ‎های حزب الله امان اولمرت را ربوده. شکار مرکاوا برای نیروهای عماد همچون به دام انداختن مگس راحت و آسان شده. دستور عقب نشینی از لبنان بعد 33 روز درگیری، بهترین راه حل ممکن برای مقامات تلاویو است.

مردی دوباره بر روی یک بلندی دوربین را به چشمانش نزدیک می کند... .

***                                                           **                                                  ***

نشسته است گوشه حرم و آرام آرام اشک می ریزد. احساس می‎کند به صاحب ضریح بسیار نزدیک شده. با وجود بغض سنگین گلوگیر، آه سوزناکی می‎کشد و زیر لب زمزمه می‎کند:

« السلام علیکِ یا بنت‎الحسین. السلام علیکِ یا رقیه... . »

***                                                           **                                                  ***

چند ساعتی می‎شود که مقامات سوریه در بُهتی شدید فرو رفته‎اند. نصرالله، بشار اسد را آرام می‎کند:

« با کمال افتخار اعلام می کنیم.... . »

و اعلام کردند شهادت فرمانده جهادی و نابغه‎شان را.

« اسطوره، اسطوره شد. » 

...

نویسنده: مهدی بهرامی (وبلاگ نماینده)